ΣΤΑΣΗ:…ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

                                                                                  Γράφει, η κοινωνιολόγος

                                                                                    Διονυσία Τριπολίτου

                                                                                       dionisia@otenet.gr

Σήμερα θα συνεχίσω να επικοινωνώ μαζί σας για το θέμα που μου ζητήσατε περί των εξαρτησιογώνων ουσιών, ειδικότερα τα ναρκωτικά. ΄Οταν η κοινωνία δεν έχει σαφή αντίληψη από πού μπορεί να προέλθει μία επιζήμια συμπεριφορά, δηλαδή ποια είναι τα δεδομένα που προκαλούν τον άνθρωπο να ωθείτε προς τα ναρκωτικά, η αποτυχία της επίλυσης του προβλήματος είναι δεδομένη. Γιαυτό επιμένουμε ότι πριν την πρόληψη υπάρχει ένα κενό. Αφού μείναμε σύμφωνοι ότι χρειάζονται πλέον διεπιστημονικές προτάσεις και προσπάθειες θα συνεχίσουμε να αναφερόμαστε σε όλες τις αιτίες που απ΄ότι διαφαίνεται μας έχουν οδηγήσει σε αποτυχημένες δράσεις. Μία από αυτές είναι η έλλειψη αποτελεσματικής επικοινωνίας των ειδικών με την κοινωνία. Θέλω να υπενθυμίσω ότι στην κοινωνιολογία όταν ερευνάμε τις κοινωνικές δομές και ποιοι είναι αυτοί που πρέπει να τις εδραιώσουν, να τις στηρίξουν και να τις αναπτύξουν δεν αποποιούμαστε των ευθυνών που έχει και ο δικός μας κλάδος όταν δεν κάνει την αυτοκριτική του σε σχέση με τα αποτελέσματα των κοινωνικών και επιστημονικών δρώμενων. (Αυτό το επισημαίνω προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης, που αν και δεν θα έπρεπε να υπάρχει ίσως αφήνει κάποιος το περιθώριο να παρασυρθεί από προκαταλήψεις ή και ψευδαισθήσεις.) Δηλαδή το να περιμένουμε να έλθει η κοινωνία να αναζητήσει τον ειδικό, είναι ευχής έργο, αλλά συνήθως αυτό συμβαίνει όταν κάποιο μέλος της έχει είδη χάσει το μονοπάτι της ζωής. Αποδεικνύεται λοιπόν ότι είναι ένα από τα αμφισβητούμενα βήματα στην μεθοδολογία προσέγγισης που στοχεύει προς την απελευθέρωση των ανθρώπων από τα δεσμά των ναρκωτικών από την μία πλευρά,  και την απόφασή τους να μάθουν πώς να μην μπουν σ΄αυτόν τον δρόμο από την άλλη πλευρά. Ο ρόλος των ειδικών είναι να προσεγγίσουν αυτοί οι ίδιοι την κοινωνία. Να μιλήσουν με τους νέους ειδικότερα εκεί που συχνάζουν. Να τους συναντήσουν, να τους αφουγκραστούν και να τους παρακινήσουν. Να φροντίσουν οι ειδικοί να τους επηρεάσουν μέσα από τον απλό καθημερινό διάλογο. Αν όμως απορρίψουμε τον τόπο που «διασκεδάζουν», αν με αφορισμούς προσπαθούμε να ελέγξουμε τις επιλογές της ζωής τους, αν θελήσουμε να τους μεταδώσουμε αξίες και τρόπους σκέψεις που εμείς θεωρούμε «καθώς πρέπει» και αν προσπαθούμε να μεταλαμπαδεύσουμε την δικιά μας φιλοσοφία ζωής, τότε τί το διαφορετικό κάνουμε από όσους είδη τους «διευκόλυναν» σε μία πορεία που σίγουρα τους οδηγεί στην απόγνωση και την απομόνοση, στον ατομικισμό και στον εγωκεντρισμό; Είναι στους ειδικούς ο ρόλος του «διαμεσολαβητή» (facilitator).Ο Alan Rogers λέει ότι η «οριζόντια μάθηση»είναι η θέληση να μάθεις από τους άλλους. Αφού λοιπόν κατανοήσουμε ότι δεν μπορούμε να τα κάνουμε όλα μόνοι μας, γιατί άλλο είναι η διέγερση και ανάπτυξη των κοινωνικών δεξιοτήτων, άλλο είναι η πρόληψη και άλλο είναι η θεραπευτική κοινότητα που είναι απαραίτητη για τους είδη χρήστες, αφού κατανοήσουμε ότι είναι αντιεπιστημονικό πλέον να μιλάμε ex. Cathedral, αφού αναγνωρίσουμε την αποτυχία της μεθοδολογίας που έχουμε ακολουθήσει ας κατέβουμε τουλάχιστον εμείς από το βάραθρό μας, μια που οι καθιερωμένες κρατικές εξουσίες δεν το κάνουν. Αυτός είναι ένας προτεινόμενος τρόπος για το πλησίασμα όσων μας χρειάζονται. Ανορθόδoξος; ΄Ισως. Αξίζει τον κόπο να τον δοκιμάσουμε. Δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα. Οι συνάνθρωποί μας χρήστες ή υποψήφιοι χρήστες χάνουν την ψυχή τους! Η εργασία μας, μας καλεί να ξέρουμε να λειτουργούμε, όπως λέει και ο Καθηγητής Κόκκος (2005), ως ολοκληρωμένοι συντονιστές, ως σύμβουλοι και εμψυχωτές, ως εκείνοι που ενθαρρύνουν την ευεργετική πορεία προς την γνώση, που παρακινούν την δραστηριοποίηση και την επεξεργασία της γνώσης, την αναζήτηση νέων πηγών και την μάθηση μέσα από την πράξη. Ας πάμε εμείς σε εκείνους αν ο στόχος μας είναι η ενίσχυση της αυτονόμησής τους, της αυτοεκτίμησης, της αυτοπεποίθησης και της αγάπης. Εξάλλου παγκοσμίως αλλά και στην Ελλάδα υπάρχουν πλέον ανεπτυγμένα κοινωνικά κινήματα, η ανάπτυξη Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, ή ακόμα και η οργάνωση της «γειτονιάς» όπου απαιτείται βεβαίως και η ανάδειξη του εθελοντικού ιδεώδους.