ΣΤΑΣΗ:…ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

                                                                            Γράφει, η κοινωνιολόγος

                                                                              Διονυσία Τριπολίτου

                                                                                dionisia@otenet.gr

Δια μέσω των «σημείων της εποχής» μπορούμε να αναλύσουμε τις συμπεριφορές και να αξιοποιήσουμε την κοινωνιολογική σκέψη για την βαθύτερη κατανόηση της δυναμικής της κοινωνίας,  με απώτερο σκοπό την ανάπτυξη της αυτογνωσίας και της κοινωνικής συνείδησης, την δημιουργική ένταξη του ανθρώπου και την παρέμβασή του σε ένα πολυπολιτισμικό και συνεχώς μεταβαλλόμενο κοινωνικό περιβάλλον. Η ολοένα αυξανόμενη λαίλαπα των ναρκωτικών μας  προβληματίζει διεπιστημονικά και όχι μόνο. Διαβάζουμε άρθρα, ακούμε διαλέξεις…λόγια, προσπάθειες πολλές με ποιο αποτέλεσμα; Το μεγάλο ερώτημα είναι γιατί ιδιαιτέρως σε ένα μικρό τόπο π.χ. στο νησί μας  δεν έχουμε ακόμα καταφέρει να χτυπήσουμε το κακό στην ρίζα του, όχι γιατί θα μπορούσαμε  να ελέγξουμε ανά πάσα στιγμή την «εισαγωγή» κάθε είδους εξαρτησιογόνων ουσιών, αλλά γιατί υπάρχει πλήρη απουσία ανοιχτής διεπιστημονικής συζήτησης και συντονισμένων δράσεων που θα αποσκοπούσε στο να μην αγοράζει κανείς. Στεγανά; Συμφέροντα; «Ομερτά»;Ένα είναι σίγουρο ότι πριν από την πρόληψη υπάρχει ένα μεγάλο κενό. Αυτό της ανάλυσης των δεδομένων. Χωρίς την αντίληψη της κοινωνίας, από πού μπορεί να προέλθει μία επιζήμια κοινωνική συμπεριφορά, δηλαδή ποια είναι τα δεδομένα που προκαλούν το πρόβλημα, η αποτυχία στην επίλυση του προβλήματος είναι διαρκής και το έγκλημα που συντελείται επίσης. Εκεί βρίσκεται η μεγάλη παγίδα. Πόσο έχουμε αναρωτηθεί αν τα δεδομένα που επεξεργαζόμαστε είναι, τελικά, τα επιθυμητά σενάρια που εμείς θέλουμε να ερμηνεύουμε ως εργαλεία αιτιολόγησης μίας προβληματικής κοινωνίας που πάει «από το κακό στο χειρότερο»; Η υποκειμενική ανάλυση «ερευνών» η οποία μπορεί να εξελίσσεται μέσα σε μία μικρή κοινωνία που δεν θέλει να εναποθέσει τα πραγματικά της προβλήματα είναι ένας ορατός κίνδυνος. Γιαυτό συνήθως ακούμε αποτελέσματα του τύπου: « χώρισαν οι γονείς του γιαυτό και το έριξε στα ναρκωτικά» ή «δεν ήταν ευτυχισμένο το παιδί μέσα στο περιβάλλον που ζούσε» ή «μπέρδεψε και παρασύρθηκε από τις κακές παρέες» ή «εφόσον δεν έχει τον Θεό μέσα του» ή και άλλα…Εν τάξει, ας υποθέσουμε ότι υπάρχουν και αυτά τα ενδεχόμενα όταν μιλάμε για παιδιά που ωστόσο κάποιοι μεγάλοι οφείλουν να τους μειώνουν τους κινδύνους στο ελάχιστο. Στο κάτω κάτω, μετρημένοι άνθρωποι που λέει ο λόγος είμαστε, μεταξύ μας. Ποιοι είναι αυτοί οι μεγάλοι που θα τα προστατέψουν; Αυτά «τα μεγάλα παιδιά» που εξακολουθούν να θέλουν να είναι σε κατάσταση εφηβείας, που εξακολουθούν να θέλουν να απασχολούν την εκάστοτε εξουσία τους, γονείς, καθηγητές, πολιτικούς και  πολιτεία...Αυτά τα «μεγάλα καλά παιδιά» που θέλουν να πλουτίσουν σε βάρος των άλλων, που θέλουν να κρατούν οφίκια χωρίς το αντίτιμο του αποτελέσματος της προσπάθειάς τους, που θέλουν από μόνοι τους να νοιώθουν πετυχημένοι…Αυτά τα καλά παιδιά που δεν ντρέπονται ποτέ τους γιατί δίνουν το μεγαλύτερο παράδειγμα «άψογων συμπεριφορών», τέλειων σε αναλογίες προτύπων και ορθόδοξων μεθόδων επικοινωνίας και καλοσύνης. ΄Ετσι απλά χωρίς υστεροβουλίες και χωρίς ιδιοτέλεια. Οι «σωτήρες» της κοινωνίας. Ας αρχίσουμε λοιπόν από αυτό το σημείο. Είναι να μην οδηγούνται άνθρωποι σε «άλλους τόπους άλλα μέρη»…μέσα από τις φαντασιώσεις των ουσιών; Μα, να μην παραιτείτε κανείς!!!΄Ισως ένα πείραμα τέτοιας λεβέντικης συμπεριφοράς να προβλημάτιζε όσους νομίζουν ότι τίποτε δεν αλλάζει σ΄αυτή την «παλιο-κενο-νία». Εσείς συνάνθρωποι και χρήστες απενεργοποιήστε τις καρέκλες τους …μπορείτε!