ΣΤΑΣΗ:…ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

                                                                              Γράφει, η κοινωνιολόγος

                                                                                 Διονυσία Τριπολίτου

                                                                                   dionisia@otenet.gr

Θα γράφω όλο και λιγότερα και να είστε βέβαιοι ότι θα σταματήσω να γράφω όταν θα νομίζω ότι δεν έχω τίποτα το καινούργιο να σας πώ.Πολλές φορές αντλώ από τα δικά σας ερεθίσματα τα οποία φροντίζω να τα αναδείξω μέσα από την στήλη, που έχω την τιμή να φιλοξενούμαι.

Γιατί πολιτισμός σημαίνει να μην ξεχνάς, αλλά και να μην σιωπάς.

Λέει μία κινέζικη παροιμία ότι « αν δώσεις σε κάποιον να φάει ένα ψάρι τον βοηθάς να μην πεινάει για μία μέρα.Αν όμως του μάθεις να ψαρεύει τότε δεν θα πεινάσει ποτέ ξανά.»

Γιατί πολιτισμός σημαίνει εκτός από την διάδοση των ηθών και εθίμων, η δυνατότητα και η δυναμική που έχει μία οργανωμένη κοινωνία να παρέχει στους πολίτες όλες εκείνες τις υπηρεσίες που στηρίζουν, υποστηρίζουν και επιλύουν τις ανάγκες τους. Καλές οι θεωρίες αλλά απαραίτητο πλέον να εφαρμόζονται στην πράξη.

Το πέρασμά μας από αυτή την ζωή μας αφυπνίζει(;).Η διαπίστωση των γεγονότων είναι άραγε τόσο μακροχρόνια ώστε να σταματάμε στις συζητήσεις για τα μεγάλα προβλήματα που μαστίζουν την εποχή μας, να αρκούμαστε στην πρόληψη, στην συμβουλευτική και στον σχεδιασμό δράσεων;

Πολιτισμός είναι να παραδεχτούμε ότι έχουμε αποτύχει, προς το παρόν, στο να ανταποκριθούμε ως προς την κοινωνική μας πολιτική.

Δεχόμαστε επαναλαμβανόμενα τηλεφωνήματα κραυγής αγωνίας είτε για νέους που έχουν παρασυρθεί στη δίνη των ναρκωτικών, είτε για νέους που έχουν εθιστεί στο αλκοόλ, είτε για κακοποιημένα παιδιά, είτε για παιδιά που παρουσιάζουν μαθησιακά προβλήματα.

Καμία συντονισμένη και οργανωμένη θεραπευτική κοινότητα για τα μεγάλα αυτά κοινωνικά προβλήματα.

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε την ουσία. Και η ουσία μας προβληματίζει και θα φωνάζουμε μέχρι που να μας ακούσετε, (αυτό το δικαίωμα δεν μπορείτε να μας το αφαιρέσετε): «Μη σταματάτε στην πρόληψη αφού βλέπετε και διαπιστώνετε ότι δεν είναι αρκετή, γιατί από την άλλη πλευρά τα γεγονότα τρέχουν.»

Οικογένειες σε απόγνωση ψάχνουν να βρουν λύση, την οποία βρίσκουν μόνον στα μεγάλα αστικά κέντρα εφόσον έχουν καταρχήν την οικονομική άνεση. Η επαρχεία άγεται και φέρεται στους αυτοσχεδιασμούς, σε αποσπασματικές προσπάθειες και ενημερώσεις.

Τα γεγονότα τρέχουν, βοήθεια!, κάντε επιτέλους αυτό που χρειάζεται για το περιβάλλον στο οποίο ζείτε!

Και μη μου μιλήσετε για μιζέρια και μικροψυχία γιατί μπορούμε να αποδείξουμε ότι η κρίση του κράτους πρόνοιας πολλές φορές προέρχεται και οφείλεται από την εσωτερική και βαθειά τάση των παραγόντων να αυτοπροβάλλονται και να βρίσκουν μέσα  από τις δραστηριότητές τους την ικανοποίηση του ΕΓΩ τους.

Φαντάζεστε οι γιατροί μας να είχαν αρκεστεί στην προληπτική ιατρική χωρίς να μπορούν να μας θεραπεύσουν, όταν αντιληφθούν το πρόβλημα της υγείας μας;Ο ρόλος τους θα είχε συρρικνωθεί στο να μας χτυπήσουν την πλάτη λέγοντάς μας:

« ΄Ηρθε η ώρα σας ».