ΣΤΑΣΗ:… ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

                                                                                     Γράφει, η κοινωνιολόγος

                                                                                        Διονυσία Τριπολίτου

                                                                                         dionisia@otenet.gr

            «Ο καθηγητής της φυσικής μας ζήτησε να κάνουμε μία επιστημονική έρευνα»,

            ανακοίνωσε με καμάρι η Αλίκη….Ο θείος Αλβέρτος ξαφνιάστηκε: «μου φαίνεται

            περίεργο γιατί όταν ήμουν εγώ μαθητής δεν κάναμε ποτέ κάτι τέτοιο…Επιστημονική

            εργασία, μπράβο! Και ποιο θα είναι το θέμα σου;»

            Η Αλίκη Νοητού κούνησε τους ώμους :Δεν έχω ακόμα αποφασίσει.

            «Μου φαίνεται ότι θα διαλέξω κάτι που να έχει πραγματικό ενδιαφέρον.»

            Είχαν κιόλας φθάσει στο πάρκο κι ο Θείος Αλβέρτος πήγε και στρώθηκε

            ανακουφισμένος σ΄ένα παγκάκι.Η Αλίκη κάθισε πλάι του.Κοίταξαν και οι δύο ψηλά

            στον ουρανό. Ήταν μία υπέροχη νύχτα, γεμάτη αστέρια.

            «Δεν είναι όμορφα;Ξέρεις όταν ήμουν μικρός, σκεφτόμουν συνέχεια πόσο μακριά να βρίσκονται- τ΄αστέρια εννοώ. Μου φαίνονταν σαν μικρά φωτάκια στο εσωτερικό ενός τεράστιου θόλου. Και μία βραδιά- καλή ώρα σαν και τώρα- πρόσεξα τη σκάλα του πατέρα μου που έφτανε μέχρι ψηλά στην υδρορροή. Άρχισα να την ανεβαίνω. Μόλις έφτασα στο τελευταίο σκαλοπάτι τεντώθηκα στη μύτη των ποδιών μου προσπαθώντας να τα φτάσω…Μάταια όμως, τ΄αστέρια ήταν τόσο μακριά.Αυτό δεν το ξέχασα ποτέ.»

«Πόσο μακριά είναι θείε;»

«Πολύ μακριά…», ψέλλισε απορροφημένος ακόμη απ΄την ανάμνηση της παιδική του ανακάλυψης.

«Μα πόσο μακριά;»

«Τόσο που να χρειάζεται χρόνια για να φτάσει εδώ το φως  τους»

«Τι;» Η Αλίκη νόμισε ότι δεν είχε ακούσει σωστά.

«Ναι. Χρόνια! Το φως που βλέπουμε εμείς τώρα, έφυγε από τα αστέρια χρόνια πριν. Χρειάστηκε όλον αυτόν το χρόνο για να φτάσει εδώ.»  ….

(Ο χρόνος και ο χώρος του Θείου Αλβέρτου) Russell Stannard εκδόσεις κάτοπτρο.

Οι γνώσεις , ο πολιτισμός και η ανθρώπινη επικοινωνία είναι επίσης τρεις έννοιες που είναι άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους.

Το μεγάλο πρόβλημα που προκύπτει στην κοινωνία που ζούμε είναι ότι, ενώ μπορεί να υπάρχουν και αγνές προθέσεις, δεν γνωρίζουμε τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να διαδώσουμε και να μεταδώσουμε όλες αυτές τις γνώσεις ώστε να επηρεάσουμε ιδιαιτέρως τους νέους.

Γιατί όταν θέλουμε να λέμε ότι έχουμε γνώσεις αυτές πρέπει να είναι και προσιτές σ΄αυτούς που δεν τις έχουν.

Γιατί όταν θέλουμε να μιλάμε για πολιτισμό πρέπει να μπορούμε και να φερόμαστε πολιτισμένα

Γιατί όταν θέλουμε να μιλάμε για ανθρώπινη επικοινωνία πρέπει να μπορούμε και να επικοινωνούμε ως άνθρωποι.

Κάπως έτσι είναι τα πράγματα. Υπάρχουν κανόνες και επιχειρήματα. Όταν καταστρατηγούμε τις βασικές αρχές επικοινωνίας τότε μόνον αλαζονεία μπορούμε να εκπέμπουμε….

Εκτός αν μας την δικαιολογεί ο πολιτισμός μας.