ΣΤΑΣΗ:…ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

                                                                             Γράφει η κοινωνιολόγος,

                                                                                Διονυσία Τριπολίτου

                                                                                  dionisia@otenet.gr

Συνεχίζοντας την προσπάθεια να αναλύσουμε βασικές αξίες της ανθρώπινης επικοινωνίας, σήμερα θα προσεγγίσω έναν από τους τρόπους που μπορούμε να ανταπεξέλθουμε στα ερωτήματα που συχνά μας υποβάλλουν τα παιδιά.

Γιατί το δέρμα του έχει διαφορετικό χρώμα από το δικό μου;Γιατί τα μαλλιά της είναι τόσο κατσαρά;Γιατί είπανε στην Αϊσέ ότι δεν μπορεί να φοράει την μαντίλα στο σχολείο, γιατί δεν αφήνουν τον φίλο μου τον Ολεκ, που είναι πρώτος μαθητής στην τάξη, να κρατήσει την Ελληνική σημαία στην παρέλαση;

Ολ΄αυτά τα ερωτήματα παραπέμπουν, αναλόγως με την απάντηση που θα δώσουμε στα παιδιά, στην γνωριμία τους με τον ρατσισμό.

Είναι σημαντικό να απαντήσουμε τίμια και με ειλικρινείς απαντήσεις.Τα παιδιά σε μικρή ηλικία δεν έχουν ακόμα διαμορφώσει και κατασταλάξει στις διακρίσεις που οι ενήλικες αντιλαμβανόμαστε αναλόγως με  το κοινονοικωοικονομικό και ιδεολογοπολιτικό υπόβαθρο που βιώνουμε στην ζωή μας.

Όταν λοιπόν ένα μικρό παιδί κάνει περίπου αυτές τις ερωτήσεις είναι γιατί συνήθως έχει ακούσει άλλους να κάνουν ρατσιστικές παρατηρήσεις για ανθρώπους από διάφορες εθνότητες.Αυτό είναι σημάδι κινδύνου και πρέπει να μας προβληματίσει.

Πόσο μάλλον όταν οι κοινωνίες μας είναι πλέον πολυπολυτισμικές. 

Η καλλιέργεια της ψυχής των παιδιών μας είναι σημαντική για να δημιουργήσουν και να κατακτήσουν καλύτερες συνθήκες ζωής μέσα στην κοινωνία.Το να ενθαρρύνουμε την προκατάληψη στο παιδιά μας με το να απορρίπτουμε ή να κοροϊδεύουμε άλλες ομάδες ανθρώπων λόγω φυλής, θρησκείας, ντυσίματος, χρώματος δέρματος, ή και με την επίκριση διαφορετικών απόψεων σημαίνει ότι εμείς οι ίδιοι είναι επείγον να αναθεωρήσουμε την στάση ζωής μας.Να ξέρετε ότι αν έχετε εσείς προκαταλήψεις  αυτόματα  τις μεταδίδεται στα παιδιά σας.Εκείνα όμως είναι από την φύση της ηλικίας τους ανεπηρέαστα στις υποδείξεις ανωτερότητας ή κατωτερότητας (όπως συχνά λέμε ότι τα παιδιά έχουν αγνή ψυχή), γι΄αυτό είναι χρήσιμο να μην ενθαρρύνουμε αυτές τις ιδέες με λόγια ή με έργα.Απ΄ό,τι διαφαίνεται τα παιδιά κάτω των έξι ετών ενδιαφέρονται μόνον για τις διαφορές φύλου.Οι άλλες διαφορές δεν τα ενοχλούν.Τα μεγαλύτερα παιδιά μπορεί να αντιληφθούν τα προβλήματα που προκαλούνται από τον ρατσισμό και που προβάλλονται άφθονα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης( που θα είχαν την τύχη να αλλάξουν δομή στην χώρα μας αν άρχιζαν καταρχήν να ονομάζονται μέσα κοινωνικής ενημέρωσης), όπως την βία έναντι εθνοτήτων ή περιπτώσεις φυλετικών διακρίσεων ή το τόσο επίκαιρο λόγω εθνικής επετείου πρόβλημα περί σχολικής παρέλασης.

Εύλογα θα με ρωτούσατε πώς να προστατέψουμε τα παιδιά μας από συζητήσεις που γίνονται σε περιβάλλοντα που δεν μπορούμε να ελέγξουμε ή από συζητήσεις που μπορεί να παρακολουθούμε στην τηλεόραση!

Ακριβώς γι΄αυτό πρέπει να έχουμε στραμένη την προσοχή μας σε κάθε ερέθισμα που μας δίνει το παιδί μας.Με λίγα λόγια, όπως έχουμε πει, η παρατηρητικότητα και η προσοχή σε κάθε αλλαγή συμπεριφοράς του παιδιού μας κάτι θέλει να μας διδάξει, να μας αφυπνίσει ή και να μας προειδοποιήσει . 

Αυτό που μπορούμε να προτείνουμε στο παιδί μας είναι να προσπαθήσει να κατανοήσει ότι όταν οι άνθρωποι φοβούνται, γίνονται επιθετικοί.Για να κάνουν τους εαυτούς τους να νιώσουν πιο σημαντικοί, κοροϊδεύουν τους άλλους που φαίνονται διαφορετικοί.Πόσο σημαντικό θα ήταν να μάθουμε στους νέους ανθρώπους ότι  δεχόμαστε τους άλλους για το τι είναι και όχι για το τι μοιάζουν ή για το διαφορετικό τρόπο που ζουν.Επειδή αυτό μας δίνει την δυνατότητα να λεγόμαστε άνθρωποι.