ΣΤΑΣΗ:…ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

                                                                           Γράφει, η κοινωνιολόγος

                                                                             Διονυσία Τριπολίτου

                                                                               dionisia@otenet.gr

Επικοινωνία είναι να αφουγκράζεσαι, να ακούς και να αναθεωρείς.

Μερικοί άνθρωποι που μου λένε ότι με διαβάζουν, γνωρίζοντάς με από κοντά μου εξέφρασαν ότι ανακαλύπτουν έναν άλλο άνθρωπο πιο απλό, ενθουσιώδη, χαρούμενο και καθημερινό, ενώ διαβάζοντάς με νομίζουν ότι είμαι πιο πολύπλοκη στις απόψεις μου.Αυτό που τους συμβαίνει είναι φυσιολογικό, όταν διαπιστώνουν αυτή την διαφορά ανάμεσα στον άνθρωπο που αρθρογραφεί από τον άνθρωπο που επικοινωνεί «δια ζώσης».

¨Όπως είδη έχουμε πει η γραπτή επικοινωνία συγκαταλέγεται σ΄εκείνη την ανάλυση που μας εξηγεί ότι οι λέξεις κατέχουν μόνο το 8 % της επικοινωνίας μας, ο τόνος φωνής και η χροιά του το 37 %, η δε εξωλεκτική επικοινωνία, δηλαδή, η εμφάνισή μας, το βλέμμα μας και οι χειρονομίες μας, έχουν το μεγάλο μερίδιο του 55% στις συναλλαγές μας..

Όταν λοιπόν κάποιος γράφει έχει είδη την μειωμένη ικανότητα της αρμονίας στην επικοινωνία, γιαυτό και είναι αναγκαίο ο αναγνώστης να θέλει καταρχήν να εντρυφήσει στο άρθρο ή στο κείμενο, να ενδιαφέρεται για το γνωστικό αντικείμενο και φυσικά να είναι απαλλαγμένος από τις όποιες προσωπικές προκαταλήψεις.Εξαρτάται επίσης αν θέλει κάποιος διαβάζοντας μία εφημερίδα να ρίξει μια ματιά μόνον τους παχύς τίτλους ή αν πράγματι ενδιαφέρεται να διαβάσει όσα πιστεύει ότι θα του προσθέσουν γνώσεις και όσα θα τον βοηθήσουν στην όσο πιο αντικειμενική ενημέρωση του.Υπάρχει και το αναγνωστικό κοινό που δεν θέλει, διαβάζοντας μία εφημερίδα ή ένα βιβλίο κατ΄επέκταση, να «προβληματιστεί».

Επίσης, φίλοι μου, ο κάθε άνθρωπος ανάλογα με την ειδικότητά του είναι  απαραίτητο και σχεδόν υποχρεωτικό να αναδεικνύει τα επιτεύγματα της επιστήμης του και ό,τι σύγχρονο έχει να αποκαλύψει, έτσι ώστε να μπορεί να υπερκεράσει κάποιες αναχρονιστικές, άκαμπτες και οπισθοδρομικές απόψεις που προσπαθούν με πολύ κεκαλυμμένο τρόπο να περάσουν τα μυνήματά τους στην κοινωνία.Και όταν αυτό συμβαίνει σε μικρές κοινωνίες τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα, ιδιαιτέρως όταν τα μυνήματα περνάνε όπως μέσα σε κάποιες διαφημίσεις, αμέσως δηλαδή στο υποσυνείδητο της «κοινωνικής μάζας».Γιατί έτσι μας αντιμετωπίζουν όταν δεν είναι ξεκάθαρος ο στόχος όσων ασχολούνται με τα κοινά και τις ανθρωπιστικές επιστήμες ειδικότερα και γενικότερα.

Συμφωνώ δε απόλυτα ότι ανεξαρτήτως επαγγέλματος και ειδικότητας αυτό που προέχει είναι να είσαι ένας «αγωνιστής του φωτός», να είσαι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας.Μίας πόρτας που πρέπει να είναι ανοιχτεί ή να ανοίγει όταν κάποιος την χτυπάει.Σημαίνει ότι «ό άλλος» έχει κάποια ανάγκη και περιμένει πολλές φορές να την μαντέψει, «ο σχετικός» με τον άνθρωπο.

Γι αυτό τον λόγω όταν μας δίνουν ένα ερέθισμα πρέπει να το εκλαμβάνουμε ως μήνυμα και όχι ως κατάκριση.Αυτό μας βοηθά να γινόμαστε καλύτεροι σ΄αυτό που κάνουμε.

Το να φιλολογούμε, να κάνουμε έρευνες, να προβάλουμε στατιστικές και να αναλύουμε τα αποτελέσματα, να παραθέτουμε διάφορες αποσπασματικές απόψεις  δεν σημαίνει απολύτως τίποτα και δεν φέρνει το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα όταν δεν μπορούμε να κατανοήσουμε ότι το πιο χρήσιμο είναι καταρχήν εμείς οι ίδιοι να είμαστε μέσα στην ζωή, μέσα στην καθημερινότητα, να βιώνουμε αυθεντικά τις επικοινωνίες μας απαλλαγμένοι από τον «καθωσπρεπισμό», που είναι ο μανδύας του ναρκισσισμού.

Με λίγα λόγια, δεν σημαίνει και δεν καταφέρνουμε τίποτα όταν δεν είμαστε ο εαυτός μας και κυρίως δεν έχουμε μάθει να τον μοιραζόμαστε με τους άλλους.