«Οι πιο ισχυρές ανταλλαγές συμβαίνουν με τους ανθρώπους με τους οποίους περνάμε πολλές ώρες την ημέρα,καθημερινά και για χρόνια,ιδιαίτερα με εκείνους για τους οποίους νοιαζόμαστε περισσότερο.»Daniel Goleman, Κοινωνική Νοημοσύνη. Η νέα επιστήμη των ανθρωπίνων σχέσεων. Ελληνικά Γράμματα.Σας το προτείνω.

Ο Daniel Goleman συνδυάζει την ιδιότητα του ψυχολόγου και του δημοσιογράφου με εξειδίκευση στις νευροεπιστήμες και την ψυχολογία. Διδάσκει στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. H διερεύνηση μας απαντά σε ερωτήματα όπως: Τι είναι αυτό που κάνει ένα ψυχοπαθή τόσο επικίνδυνα χειριστικό;Πώς μπορούμε να προετοιμάσουμε τα παιδιά μας ώστε να γίνουν ευτυχισμένοι ενήλικοι; Τι κάνει έναν γάμο μια πηγή ικανοποίησης;Μπορούν οι σχέσεις μας να μας προφυλάξουν από τις ασθένειες;Πώς μπορεί ένας δάσκαλος ή ένας διευθυντής να επηρεάσει τον εγκέφαλο των μαθητών του ή των υπαλλήλων του έτσι ώστε αυτοί να προσφέρουν τον καλύτερο εαυτό τους;Πώς μπορούν να συνυπάρξουν ειρηνικά ομάδες ατόμων που αλληλοσπαράσσονται από τα μίση;Και τι ακριβώς προτείνουν αυτές οι ιδέες για το είδος της κοινωνίας που μπορούμε να οικοδομήσουμε;Τι έχει πραγματικά σημασία στην ζωή μας;

«Τη στιγμή ακριβώς που η επιστήμη μας αποκαλύπτει πόσο σημαντικές είναι για τον άνθρωπο οι θρεπτικές σχέσεις, οι ανθρώπινες επαφές φαίνεται ότι ασφυκτιούν ολοένα και περισσότερο. Η κοινωνική διάβρωση έχει πολλές όψεις .»

Συνάψαμε μία συζήτηση με συναδέλφους κοινωνιολόγους, ψυχολόγους και ψυχιάτρους, πριν μερικές μέρες και διαπιστώσαμε ότι ουσιαστικά μέσα από την επικοινωνία μας με τον κόσμο ασκούμε και εμείς έστω και άθελά μας μία μορφή εξουσίας. Συμπεράναμε ότι, όλα τα επαγγέλματα που προσφέρουν υπηρεσίες στον άνθρωπο, είτε σε θέματα επιστημών, είτε σε θέματα μετάδοσης ειδήσεων, είτε σε μοντέλα θεραπειών, είτε ως καλλιτέχνες, κινδυνεύουν να υπερβούν τα όρια .Τα όρια ανάμεσα σ΄αυτό που ασκούμε, με αυτόν που αποδέχεται την πράξη είναι τόσο λεπτά, που μπορεί αν κάποιος δεν έχει ανιδιοτελείς στόχους, να τα υπερβεί.

Πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό και να μετριάσουμε τον μικρό ή μεγάλο εξουσιαστή που είναι μέσα μας;

Μπορούμε να νοιώσουμε ένας κρίκος στην τεράστια αλυσίδα της ανθρωπότητας. Να συνειδητοποιήσουμε ότι ο σκοπός μας δεν είναι να νομίζουμε ότι είμαστε ο ισχυρότερος ή ο πιο αδύναμος από τους κρίκους. Ο σκοπός είναι να νοιώσουμε ότι είμαστε ένας παγκόσμιος κρίκος.

Ίσως τότε οι κοινωνίες να μπορούσαν να γίνουν ποιο ανθρώπινες, ιδιαίτερα αν σταματήσουμε να ομφαλοσκοπούμε στην μικρή κοινωνία που ο καθένας από εμάς ζει γύρο από την γειτονιά, μέσα στον σύλλογο, στον χώρο της εργασίας, στον δρόμο κατά την διάρκεια της οδήγησης και αλλού. Όταν δηλαδή κατανοήσουμε ότι αυτό που κάνουμε εμείς έχει ένα γενικότερο αντίκτυπο σε όλους τους ανθρώπους.

Η σχέση μας με την κοινωνία είναι αμφίδρομη, ότι της δώσεις θα σου δώσει.

Το ίδιο συμβαίνει και στην πολιτική.

Γράφει η Κοινωνιολόγος

Τριπολίτου Διονυσία