Η παρατηρητικότητα, η ανάλυση των γεγονότων και η κατανόηση των ανθρωπίνων συμπεριφορών είναι η μεθοδολογία που οδηγεί τις περισσότερες φορές στην επίλυση των προβλημάτων, στο ατομικό, οικογενειακό, κοινωνικό, επιχειρησιακό και πολιτικό επίπεδο.

Απ΄ότι διαφαίνεται, η διδαγμένη αντίληψη ζωής (τα πρέπει και δεν πρέπει, τα ήθη, τα έθιμα, η ιδεολογία, η θρησκεία, οι ιδεοληψίες, η γνώση γενικότερα ...)προέρχεται από τους εκάστοτε «ανθρώπους εξουσίας» (γονείς, δάσκαλοι, πολιτικοί, ...), λειτουργεί με πρότυπα και αν στη συνέχεια απορριφθεί από τον άνθρωπο, ενισχύει την αισθητή αντίληψη ζωής-(τα θέλω και δεν θέλω, τα αισθήματα, τις απαιτήσεις, τις εξαρτήσεις...). Οι συγκεκριμένοι άνθρωποι ενεργούν βάσει των αισθημάτων τους και μόνον απαιτούν, εφόσον η συλλογιστική τους αντίληψη είναι μολυσμένη σε τέτοιο βαθμό που να συμπεριφέρονται αρνητικά, με παθητικότητα, και με εύκολη την απόσυρσή τους στον «κόσμο» των ουσιών.

Ουσιαστικά αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να απασχολούν την εξουσία τους.

Η διαπίστωση είναι ξεκάθαρη, όσοι δεν έχουν συμφιλιωθεί (όχι αφομοιωθεί) με την εξουσία τους, όσοι δεν εκπαιδεύτηκαν στο να αναλαμβάνουν την ευθύνη της ζωής τους και των πράξεών τους, όσοι με λίγα λόγια επιμένουν να μεγαλώνουν γενιές εξαρτημένων ατόμων είναι συνυπεύθυνοι για την συνέχιση και για την διάδοση τις μάστιγας των ναρκωτικών και άλλων ψυχοτρόπων ουσιών..

Από την μία πλευρά όταν ακόμα σήμερα στην χώρα μας λέγετε ότι, χωρίς μέσον δεν μπορεί ένας νέος άνθρωπος να δημιουργήσει και να χτίσει το όραμά του, όταν ακόμα σήμερα υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι με τον τρόπο ζωής τους και την πρακτική τους αντιβαίνουν και εμποδίζουν την υποδομή της κοινωνικής πολιτικής και των απαιτούμενων δομών, όταν δεν έχει παραιτηθεί κάποιος επειδή απέτυχε στην προσπάθειά του, όταν στις τοπικές κοινωνίες προσπαθεί ο ένας να ανταγωνιστεί τον άλλον (και όχι να συναγωνιστεί στα θέματα προσφοράς υπηρεσιών), πώς να μιλήσουμε για την αναγκαιότητα σύγχρονων προτύπων στους νέους;

Από την άλλη αν μαθαίναμε στους χρήστες ότι η πράξη ζωής τους ουσιαστικά ενισχύει την άχρηστη εξουσία τους ίσως και να έκοβαν με μαχαίρι την εξάρτησή τους.

Αντίθετα, η όποια μυστικοπάθεια γύρο από το μεγάλο αυτό κοινωνικό πρόβλημα, οι στείροι αριθμοί και οι αφορισμοί «ότι σε κάθε κατώφλι υπάρχει ένας χρήστης» δεν "ταρακουνούν", απλώς φοβίζουν και συντηρούν αιωνίως τα ονομαζόμενα θύματα της κοινωνίας. Υποταγμένα ή επαναστατημένα υπάρχουν και το μόνο που συμπεραίνουμε είναι: μάλλον συμφέρει να υπάρχουν; Ποιος μπορεί να σταματήσει το οικονομικό έγκλημα που συντελείτε μέσα σ΄αυτό το κύκλωμα;

Οι μικρές τοπικές κοινωνίες είναι επιρρεπείς σε πολυπολιτισμικές επιρροές, γιαυτό θα ήταν χρήσιμο να τροφοδοτηθούν με καθημερινά εργαστήρια του πνεύματος στα οποία η βασική μέριμνα θα ήταν η εκμάθηση ανοιχτών επικοινωνιών και αυθεντικών σχέσεων.

Κάνω έκκληση στους τοπικούς φορείς για μία διεπιστημονική δράση, γιατί όλοι όσοι γνωρίζουμε, ο δρόμος είναι μακρύς και τα αποτελέσματα μακροπρόθεσμα. Μία δράση που πρέπει χρήσιμα να αναλάβει, εφόσον έχει διαπιστώσει το μέγεθος του προβλήματος, η δημοτική αρχή. Μία δράση που το κύριο χαρακτηριστικό της θα είναι οι ανοιχτές πόρτες σε όλους τους επιστήμονες και εμπλεκόμενες υπηρεσίες, γιατί πέρα απ'ότι ο καθένας μπορεί να προσφέρει σε σχέση με το γνωστικό του αντικείμενο, είναι πλέον χρήσιμο να κατανοήσουμε ότι «δεν περισσεύει κανείς».

Τα αδιέξοδα, δεν υπάρχουν, είναι μόνο στο μυαλό μας.

Γράφει η Κοινωνιολόγος

Τριπολίτου Διονυσία